Organik Futbol Anasayfa »
Yazar: Oğuz Öztürk 2 Ağustos 2010 | 1 Yorum
Stanimir Stoilov Fenerbahçe‘ye geldiğinde sezon 1992-1993‘tü. Daha gelir gelmez ‘Aykut ile beraber çok gol atarız’ ve ‘Tanju ile çok iyi anlaşırız’ açıklamaları ile gündeme gelmişti.
Ancak Stoilov bu iddialı açıklamalarını bir türlü yerine getiremedi. Nedeni de sakatlıktan başka bir şey değildi. Geçirdiği ağır sakatlık nedeni ile ligde sadece 8 maça çıkabilen Stoilov 3 golün altına imzasını koymuştu.
Stoilov esasında ne kadar golcü bir adam olduğunu Ağustos 1992′de ağır sakatlık geçirmeden önce Trabzon’da oynanan Bulgaristan-Türkiye maçında attığı 2 güzel gol ile göstermişti. Eğer sürekli bahsettiğimiz sakatlık olmasa, Stoilov’un 1994′de Amerika Birleşik Devletleri’nde düzenlenen turnuvada büyük bir sürpriz gerçekleştiren Bulgar milli takımında yer almaması için hiçbir neden yoktu.
1998 yılında Levski Sofya‘daki üçüncü döneminde yardımı antrenör olan Stanimir Stoilov, bir dönem ülkesinde altyapıdan sorumlu işlerde çalıştıktan sonra 2004′te Levski’nin başına geçti.
2005-2006 sezonunda Levski Sofya’yı UEFA Kupası’nda çeyrek finale kadar taşıyıp tarihe geçti. 2005-2007 tarihleri arasında da ligde 2 şampiyonluk yaşadı. 2006-2007 sezonunda ise İtalyan takımı Chievo’yu eleyerek Levski Sofya’nın, Şampiyonlar Ligi‘nde gruplara kalan ilk Bulgar takımı olmasını sağladı. Stoilov şimdilerde Bulgaristan Milli takımını çalıştırıyor…
Organik Futbol Anasayfa »
Yazar: Oğuz Öztürk 21 Temmuz 2010 | 1 Yorum
Fenerbahçe‘de Bariç’ten sonra getirilen Joachim Löw‘ün oynattığı yüksek tempolu futbol yavaşta olsa takıma katkı sağlamaya başlamıştı. Avrupa Arenası’nda Uefa Kupası’nda eleme turunda daha önce elenilen Göteborg saf dışı bırakıldı. İlk turda Fenerahçe’nin rakibi de böylece Buffon’lu, Thuram’lı, Cannavaro’lu ve Asprilla’lı Parma olmuştu.
Fenerbahçe mutlak olarak maçın favorisi değildi ancak dakika 23′te Elvir Baliç’in ortasına Moldovan harika bir kafa vuruşu ile karşılık verdi ve beyaz formalı Fenerbahçe 1-0 öne geçti. Maçın sonuna kadar da üstün olan taraf Fenerbahçe oldu ve sahadan galibiyetle ayrıldı. Maçın sonlarına doğru Parma’dan Dino Baggio ve Cannavaro’nun kırmızı kart görmesiyle Fenerbahçe’nin rövanşta işi kolaylaşmıştı.
Ancak rövanş istenilen gibi gitmemişti. 3 gol atmaları gerekiyordu ve attılar. İtalya’daki maçta önce Saffet Akbaş kendi kalesine gönderdi topu. Daha sonra Crespo durumu 2-0′a getiren golu attı. Baliç attığı golle Fenerbahçe’yi umutlandırsa da Bogossian tüm umutları bitiren gol atıyor, Baliç’in 86′da direkten dönen topu da saç baş yolduruyordu. Fenerbahçe böylece kupaya veda ederken, sezon sonu UEFA Kupası’nı alan taraf ta İtalyan ekibi Parma oluyordu…
Organik Futbol Anasayfa »
Yazar: Muharrem Belge 17 Mayıs 2010 | Yorumsuz!
Türk futbol tarihinin en unutulmaz gecelerinden biri daha yaşandı, bir Kadıköy’de bir de Bursa Atatürk’te. Hangi açıdan bakmak isterseniz bakın, unutulmaz, tarihi bir noktaya denk gelirsiniz. Tarih tekerrürden ibarettir derlerdi de bu kadar tekerrürü beklemezdim. 14 Mayıs 2006, dört sene sonra tekerrür etti! Yeni tarih 16 Mayıs 2010. O gün Denizlispor’un küme düşmemek için ihtiyacı olan galibiyet, tarihin yazılışına büyük etkendi. Bugün ise tekerrür etmesinin çok daha zor olduğu bir durumda, hem Kadıköy‘de hem de galibiyete muhtaç olmayan bir rakibe karşı dahi kazanamayan Fenerbahçe, en az bi 2006′daki kadar yaşıyor dramı, belki de daha fazlasını…
Son maçta kaçan galibiyet, Bursaspor‘a verilen şampiyonluk bir yana. Ama diğer tekerrür, çok daha ilginç… Bursa maçının 2-2 bittiğine dair yapılan anons, son saniyeleri geri pasla geçiren takım, başlayan şampiyonluk kutlamaları, sahaya giren binlercesi, atılan konfetiler, yakılan meşaleler. 40 yıl önce yaşanan olayı tebessümle hatırlarken, tekrarlanacağını düşünmezdik haliyle. Ama oldu, bu da oldu. Allah düşmanıma yaşatmasın denilecek durumlardan biri yaşandı Kadıköy‘de. Yaşanan bu dramdan sonra da çok çirkin hareketler başladı. Stadın yakılışı, takımların yaşadığı güçlükler, Bağdat Caddesi’nin aldığı hal. En kötüsü de bunların pek şaşırılacak durumlar olmaması…
İşin bir perdesi bu, diğerinde ise büyük bir zafer var. İplerin Fenerbahçe’nin elinde bulunduğu bir durumda Kadıköy’de yaşananlar hiç unutulmayacak, tarihi nitelikte olunca onların dramı konuşuluyor daha çok. Ama biz Trabzonspor‘un başarısını, Bursaspor‘un zaferini de unutmayalım, kutlamayı es geçmeyelim. Gündemi ikili takip etmek gerek, her iki pencereden de bakmak gerek. Bursaspor hem kendi tarihinin hem de Türk futbol tarihinin en önemli gecesini yaşadı. İnanılmaz bir şampiyonluğa imza attılar. 2006′yı yaşayan biri olarak, 2010′daki durumları biliyorum ama bu kez de ilk şampiyonluğun nasıl karşılandığını kestirmem mümkün değil. Pek tarif edilebilecek durumlar değil kısacası, hele hele sıcağı sıcağına yapılmaya uğraşılırsa. Ee bu, uç noktalarda sevinç, uç noktalarda hüzünün yaşandığı ortamda da futbol adına teknik yorumlar yapmak zor. Daha çok hüznü ve sevinci yaşayanlardan maçın hikayesini dinlemek gerek. Bugün onların konuşması gerek. Fenerbahçeliler ve Bursasporlular anlatabilir, onlar konuşabilir bugünü, daha çok…
Benim futbol adına konuşmam gerekiyorsa ise şu kadarını ekleyebilirim sadece. Maçın 1-1 bitmesi hakikaten büyük mucize! Fenerbahçe büyük baskıyla başladı, sonucu da aldı. Aldı ama az bile aldı. Kaçan öylesine pozisyonlardan sonra Burak‘ın attığı ilginç gol, futbol ilahlarıyla açıklanabilir ancak. Nasıl geçtiğimiz haftalarda kaleci hataları olduysa lehte, dün de acayip işler oldu aleyhte. Olmayınca olmuyor diye bir şey var. Yalnız 1-1′den sonra yaşanan ortam ilginç. Bir anda demoralize olundu, hem saha içinde hem tribünde. Henüz o dakikada yapılacak iş değildi, hele hele beraberliğin olduğu dakikada. Bursa‘dan gelen haberler daha da stres yükledi Kadıköy’e. Son saniyeye kadar süren baskı, titreyen ayaklar ile gelince, atılamadı o gol, gelemedi bir türlü. Ne sakinlikle gelen bir güzel atak izlenebildi ne de akıllıca yapılan bir son vuruş. Hal böyle olunca kazanamadı Fenerbahçe, Bursasporluların yüzünü güldürdü…
Ne kadar komplo teorisi varsa, ne kadar klişe laflar varsa gömüldü tarihin derinliklerine, yine ve yine! Ama o teorisyenler yok olmadığı sürece, onlara tamah edilmediği sürece bitmez bu teoriler. Birçoğu yok oldu düne kadar, dün de bi bu kadarı kayboldu. Ama yarın yine başlar, umarım gün geçtikçe daha az inanan çıkar. Yıllar sonra dört büyük diye tabir edilen takımlar dışından biri aldı şampiyonluğu. Zor bir süreçti, ellerindeki ipleri devretmişlerdi. Tarihi olaylar olmasa 2.likle yetinmek zorunda kalacaklardı muhtemelen. Ama önce tarih tekerrür etti, sonra yeni bir tarih yazıldı, Bursaspor şampiyon oldu. Canı gönülden tebrikler Bursaspor‘a. “Onur”lu mücadelesiyle Fenerbahçe’ye çelmeyi takan Trabzonspor‘a da tebrikler. İki haftada ikinci dramı yaşattılar, 96′nın rövanşını feci aldılar.. Dört yılda bir tarihi dramlar yaşamanın ne olduğunu da bilemiyorum, empati de yapamıyorum açıkcası. Ama şu açık ki, önümüzdeki günler her açıdan çok şeye gebe…
Organik Futbol Anasayfa »
Yazar: Muharrem Belge 10 Mayıs 2010 | Yorumsuz!
Hem kupadaki hem ligdeki final maçlarına çıktığı haftadan, ikisini birden kaybederek ayrılmak büyük dram olurdu Fenerbahçe adına. Kupadaki mağlubiyetten sonra, ligdeki finali kaybetmedi ve avantajı koruyarak son haftaya taşıdı. Ankaragücü deplasmanında alınan 3-0‘lık mağlubiyetin önemi büyük…
Ankara deplasmanında alınabilecek aksi bir sonuç için, Ankaragücü‘nün kapasitesini çokca aşması, Fenerbahçe‘nin ise olduğundan da kötü, duran toplarda dahi gol bulamayacak vaziyette olması gerekirdi. İkisi de olmayınca, sonuç da aksi olmadı. Ankaragücü hakikaten kötü bir takım. Tam anlamıyla hiçbir şey yapamamış olmaları, ufak bir etkinlik dahi sağlayamamaları, bomboş bir maç geçirmeleri pek de şaşırtıcı değil. Böylesine kötü bir takıma karşı dahi son haftalardaki oyununu bozmayan, daha çok savunmayı düşünen Fenerbahçe‘nin bu yaptığı ise bir o kadar ilginç. Böylesine bir kötü takım ve kapasitesinin altında oynayan bir takımın karşılaşması da futbol adına tatsız tutsuzdu. Özellikle ikinci golden sonra oynanan koca bir yarı çok anlamsızdı. Maç o dakikada bitmişti zati, gerisi prosedürün uygulanmasından ibaretti.
Yalnızca duran toplarda etkinlik sağladı yine Fenerbahçe. Hani şampiyon takım hüviyeti olarak tanımladığım, son dakika golleri, duran toplar, beklenmedik goller, basit hatalardı yine onları güldüren. Mehmet Topuz buluştu golle, ilk defa. İlk gol ama altın gol değerinde. Keza Christian‘ın çok uzaklardan attığı gol, alışılmış bir durum değil. En önemlisi de Guiza gol attı yahu! Tabii bu gollerin gelişinde Ankaragüçlülerin de hataları var. Mehmet Topuz dışında herkese adam adama savunma yaparken, onun unutulması pahalıya patladı. Keza Guiza’nın golünde de kaleci Serkan’ın hatası büyük. Ama şampiyonluklar da böyle böyle geliyor işte.
Öyle ya da böyle, son haftaya büyük avantajla giriyor Fenerbahçe. Kötü oynadığını söylemem şampiyonluğu haketmemekle eşdeğer değil kesinlikle. La Liga‘da iyilerin iyisi kazanır, 98 puanlı ikinci var misal. Yine Serie A‘da, keza Premier League‘de iyilerin iyileri kazanıyor. Ama bizim burada, maalesef, kötülerin iyisi gülüyor. Pek istediğimiz düzeyde futbol izleyemiyoruz, olay bu. Haftaya Kadıköy’de alınacak Trabzonspor galibiyeti şampiyonluğu getirecek. Aksi sonuç işi Bursaspor-Beşiktaş maçının sonucuna bırakacak ki böyle bi durum büyük mucize olur…
Organik Futbol Anasayfa »
Yazar: Muharrem Belge 5 Mayıs 2010 | Yorumsuz!
2000 Diyarbakır‘dan sonra 3 kez İzmir, 2 kez İstanbul, 2 kez Bursa, 1 kez Antalya ve 1 kez de Kayseri, Türkiye Kupası’na ev sahipliği yaptı. 2010′daki rotamız ise Urfa’yı, Şanlıurfa‘yı gösteriyordu. Yapımı hemen hemen yeni tamamlanan GAP Arena, 2010 Ziraat Türkiye Kupası’na güzel bir ev sahipliği yaptı. Tıpkı 2000′deki gibi gündüz oynanması da bence keyifliydi. Çok güzel geçen ortamda gülen takım ise Trabzonspor oldu…
Özellikle eleminasyon sisteminin yerini grup maçlarına bırakmasıyla ilginin azaldığından bahsetmek mümkün. Ama Fenerbahçe‘nin finali oynayan taraflardan biri olması Türkiye Kupası‘na olan ilgiyi ciddi bir oranda artırdı. Hemen herkesin gözü kulağı Urfa’da, 27 yıllık hasretin bitip bitmeyeceği sorusunun cevabındaydı. O 27 yıllık süreç içerisinde birçok engel çıktı Fenerbahçe’nin önüne. 82-83‘de kupayla sonuçlanan Mersin İdmanyurdu finalinden sonra 6 final mücadelesi gördüler. Bunlardan 3′ünde Beşiktaş‘a, 2’sinde Galatasaray‘a, 1′inde de Gençlerbirliği‘ne kaybettiler. Geri kalan yıllarda ise, hemen ilk turlar, çeyrek finaller ve yarı finaller elendikleri turlar oldu. O 27 yılın sonundaki rakip ise Trabzonspor’du…
Gelgelelim hasreti bitirme amacı olan Fenerbahçe değil Trabzonspor‘du sanki. Maç boyunca çok üstün bir oyun oynayarak, hakettikleri bir kupaya ulaştı Bordo-Mavililer. Koca bir ilk yarı tek kalede geçti. Yalnızca son bölgede etkinlik sağlayamadılar. Yakaladıkları tüm topları, özellikle Alanzinho ve Colman ile, yerden kısa paslarla ve hızlı bir şekilde karşı kaleye taşıdılar. Hızlı hücumlar maç boyu en büyük silahlarıydı zaten. Ama Umut Bulut da, namı değer Trabzonspor’un Guiza’sı, yine formundaydı misal! Onun haricinde de bol bencillik, bol bulunan pozisyonları bol bol harcamak derken gole bir türlü ulaşamadılar. Soyunma odalarına golsüz eşitlikle girildi ama ikinci yarı tam 4 gole sahne oldu. Maçı tamamen kendi sahasında kabul eden ve Trabzonspor’un ne yapacağını izlemekle yetinen Fenerbahçe, ender bulunan pozisyondan gülerek çıkmayı başardı Alex ile. Ama kısa sürede toparlanan ve baskıyı git gide artıran Trabzonspor, gole ve hatta gollere ulaşmayı başardı. Kaçan onca pozisyondan sonra duran topta geldi gol, o pozisyonların kahramanı Umut ile.
Maç bolca stres yüklü başlamış, Umut Bulut’un kaçırdığı ilk pozisyona kadar sakin geçmişti. Ondan sonrası malum, kaçan pozisyonlar. İkinci yarıda gelen gollerden sonra ise stres yükü arttı tekrardan. Tek bir hata koca bir maçı götüreceğinden, çok dikkatli olunması gereken dakikalar bekliyordu her iki takımı. İşte o önemli kilidi açmayı başaran takım yine, herşeye rağmen hücumu düşünen Trabzonspor oldu. Maçın yıldızı Engin Baytar çıktı sahneye, 80. dakikada. Bu gol kupayı getirmişti zaten, geri kalan dakikalar prestijdi adeta. 10 dakikalık süreç geri dönüş için yeterliydi halbuki. Ama maç boyunca etkisiz olan Fenerbahçe, koca 10 dakikayı da boş geçti. Boş geçmekle kalmadı, kalesinde bir gol daha gördü. 90+3′de Colman‘dan gelen gol, kolbastı havasına soktu binlerce Trabzonluyu.
48. Türkiye Kupası’nı kazanan Trabzonspor‘a ve tüm taraftarlarına tebrikler.. Hasret demişken Trabzonspor’un da 5 yıllık hasrete son verdiğini ekleyebiliriz belki. Bu kupa müzeye giden ise 8. kupa oldu. 14 kupayla en çok kazanan Galatasaray. Beşiktaş‘ın 8 kupası var. Trabzonspor sayıyı eşitledi. Hasreti 28 yıla çıkan Fenerbahçe’nin ise yalnızca 4 kupası bulunuyor. Ankaragücü, Göztepe, Altay, Gençlerbirliği ve Kocaelispor 2′şer kupası olan takımlar. Bursaspor, Eskişehirspor, Sakaryaspor ve Kayserispor’un ise 1′er kupası var…
Organik Futbol Anasayfa »
Yazar: Muharrem Belge 2 Mayıs 2010 | Yorumsuz!
Aynı anda üç maç birden takip etme uğraşında olunca, artık önemli olan oyun değil skor klişesine takılıp kalıyorsun ister istemez. Neler olduğunu bilmeden skora bakıyorsun çünkü. İyi oynadılar ama kaybettilerin karşılığı kalmıyor misal ya da kötüydüler ama kazandıların. Üç farklı kanaldaki üç farklı maça baktığımızda, daha doğrusu bakmaya çalıştığımızda şunu söyleyebiliriz sadece. Kanallar farklı maçlar farklı ama vaziyetler aynı. Puan tablosundaki görüntü dün ne ise bugün de o… Ha zaten düne kadar da iyi oyun göremiyorduk ya neyse, o ayrı, bambaşka bir yazının konusu…
Bir o kanala bir bu kanala giderken kumanda eskitmeyi çokca yaşayan biri olarak bu kez en rahat maçtaydım ben. Sakin, rahat bir mücadeleydi Olimpiyat‘taki. Yine yakalanan ve kaçan çokca pozisyon vardı ki bu kez birinden faydalanmayı başardı Galatasaray, Milan Baros ile. İstanbul bşb ise kendinden beklendiği üzere kaçtı defans arkasına, çok kez hem de. Ama yeri geldi bayrağa, yeri geldi Aykut’a, yeri geldi kendi beceriksizliklerine takıldılar. Maçtan geriye kalan en önemli anlardan biri de Harry Kewell‘ın oyuna girişi oldu. Aylar sonra Galatasaray formasını geçirdi sırtına, çıktı sahaya. Oyuna girerken ise Baros’du seke seke kenara gelen isim. Umuyorum ki ciddi değildir sakatlığı, sevinç yanında buruklukla gelmez…
Ne zaman çevirsem kanalı Kadıköy‘e, golle karşılaştım. Önce Alex dört yıl sonra frikik golüyle buluştu, sonra Ivesa topu içeri aldı. Rakipler için çok sinir bozucudur ama ince farklarla gelen şampiyonlukların içinde, şans da vardır, istisnalar da, basit hatalar da. Son dakika golleriyle gülersin de şampiyon olursun misal. Ya da Bobo penaltı kaçırır, Murat Şahin boşa çıkar, Ivesa içeri alır. 4 yıldır olmayan şey olur, Alex frikik golü atar. Topun canı vardır çünkü, kimisini sever, kimisini sevmez. Bunlar olsa olsa şampiyonluğun gelişine katkı sağlar, komplo teorilerinin manası yok. Keza gördüğüm ve söylenenler kadarıyla iyi de oynamış Fenerbahçe, atarmış zati golünü şampiyonluğun bilinciyle kurulan Kadıköy baskısında…
Turgay‘ın golünü yakalayamadım ama Kayserisporlu futbolcuların itirazlarına denk geldim. Hemen ardından da Ivankov‘un penaltı golü. Kayserispor karşısında 2-0 kazanan Bursaspor, hem Fenerbahçe ile arasındaki farkı korudu hem de Şampiyonlar Ligi vizesi aldı. Maça Şampiyonlar Ligi müziğiyle girmişlerdi, en kötü ihtimal o yolda ön eleme oynama şansını elde ettiler. Bu aynı zamanda Galatasaray‘ın şansının bittiği anlamına geliyor tabii. Şimdi gözler Ankaragücü-Fenerbahçe maçında. Haftayı bay geçen Bursaspor, aklın yanında taraftar olarak da Ankara’da olacaktır. Bir kayıp Bursaspor’a, bir galibiyet Fenerbahçe’ye, artık son haftaya taşınması kesin olan şampiyonluk yolunda büyük avantaj sağlayacak…
Organik Futbol Anasayfa »
Yazar: Muharrem Belge 26 Nisan 2010 | Yorumsuz!
En merakla beklenen haftalardan biri daha sona erdi ve avantaj bu kez Fenerbahçe‘nin eline geçti. Gündüz Kasımpaşa deplasmanında aldıkları galibiyetin anlamı, gece Sami Yen‘deki beraberlik neticesinde liderlik oldu. Şimdi iş onların yapacaklarına veya yapamayacaklarına bakıyor. Bursaspor elindeki avantajı kullanamadığından, Fenerbahçe’nin kalan üç haftada puan kaybetmesini kollayacak artık. Son üç haftada şampiyonluk el değiştirebilir ancak şu artık net bir hal aldı ki, yarışta iki takım kaldı. Aksi bir sonuç tarihin en büyük sürprizlerinden biri olur. Galatasaray ve Beşiktaş, önümüzdeki sezonki Avrupa Ligi defterini daha geç açmak için üçüncülüğü kollayacak, bundan sonra. Bu yarışta da ipler Galatasaray’ın elinde…
Pazar günü Kasımpaşa‘da açıldı. Her iki takım da maça sakin, durgun ve etkisiz başladı. Daha çok rakibi kollama, süzme diye söz edilen bir durum vardır ya hani o misal. Koca bir ilk yarı öğle uykusu şeklinde geçti. Fenerbahçe biraz daha topa sahip olan ve defansın arkasına atılan toplarla etkili olmaya çalışan bir görüntü çizdi. Kasımpaşa ise yakaladığı imkanları ayağa paslarla hızlı kontrataklara çevirme amacında. Kısır geçen ilk yarının ardından, ikinci yarı ise bol pozisyona sahne oldu.
İlk etapta Kasımpaşa da devreye girme çabasındaydı ancak olay daha çok Fenerbahçe‘nin kontrolündeydi. Kasımpaşa’nın defansında verdiği açıkları yakınen biliyoruz, her ne kadar bu durum açık futbol oynadıklarından dolayı övgü malzemesi olarak kullanılsa da. Misal, Galatasaray‘ın deplasmanda 3, Sami Yen’de 4 gol attığı bir takım olduklarından pek övülesi bir durum yok bence. Yine Fenerbahçe‘nin de Kasımpaşa kalesinde kurduğu baskı, yarattığı pozisyonlar fazlacaydı. Ancak bu yaratılan pozisyonların kaçırılması işin en inanılmaz tarafı. Kaçan net pozisyonların karşılığı kaybedilen bir şampiyonluk olabilirdi, eğer Murat Şahin‘in büyük hatası gelmese…
Yaratılan suni ve bir o kadar da ahlaksız söylemlerden oluşan gündemin, boş bir yaftalama olduğu ise akşam saatlerinde ortaya çıktı. Haftanın, hatta sezonun en kaliteli maçlarından biriydi, golsüzlüğe rağmen üstelik. Özellikle ikinci yarıda Galatasaray özelinde olmak üzere, her iki kalede onca net pozisyonlar harcandı ki, maçın golsüz bitmesi büyük mucize. İnanılmaz bir maçtı hakikaten. 0-0 sona ermesi anlaşılabilir veyahut anlatılabilir bir durum değil. Net olan tek durum ise bu durumun her iki takıma da yaramadığı. Beraberliğin anlamı kayıptı, bir nevi mağlubiyetti hem Galatasaray hem Bursaspor adına. O sebeple daha çok iki mağlup çıktığını söylemek gerekir bu süper maçtan. Haliyle tamamen Fenerbahçe’ye yaradığını. Galibiyet dışındaki sonuçlar ilk ikiye havlu atmak anlamındaydı Galatasaray için, nitekim öyle oldu. Galibiyet dışındaki iki sonuç da aynı derecede avantajı Fenerbahçe’ye teslim etmekti Bursaspor adına, nitekim öyle oldu. İlk dördün aynı kalacağı tahmini olabilecek en basit tahmin. Bir değişiklik olur mu olmaz mı, onun takibi olacak bu kalan üç haftada…
Önceki Yazılar
